طایر دولت اگر باز گذاری بکند

یار باز آید و با وصل قراری بکند

دیده را دستگه درد و گهر گر چه نماند

بخورد خونی و تدبیر نثاری بکند

دوش گفتم بکند لعل لبش چاره من ،

هاتف غیب ندا داد که آری بکند ....

از همیشه و هر روز بهترم ...

با تنها امید زندگیم  بهترم .. 

امروز هم دوستت دارم .. مثل دیروز ، حتی بیشتر از فردا ..

میگریم از دست ..

سایه های کور

کتاب هایی که می خوانم به زور ..

دست هایم بوی سیب می دهد گاهی

آه حوا !!!

نمانده هیچ آدمی باقی ..

تیک : نمی دونم کی اینو نوشته بودم .. امشب روی یه تیکه کاغذ پیداش کردم ولی وقتی خوندمش یاد این جمله معروف و زیبا که اگه اشتباه نکنم اسم کتاب معروفی هم هستش افتادم .. البته هنوز موفق به خوندن کتاب نشدم .. اینه اسمش :

" دوباره سیبی بچین حوا خسته ام .. بگذار از اینجا هم بیرونمان کنند "

این نوشته هم از این متن الهام گرفته شده به احتمال زیاد .. ممنونم از همه دوستانی که همراهی می کنن و بهم سر می زنن

روبرو

دو راهی

هیچ و تاریکی

اینجا فقط آدم ها صف کشیده اند

من  پر از بی خوابی

وجودی  خالی

معده ای پر از اسپرسوهای تنهایی 

اینجا کسی مرا دود کرده مثل سیگار

من افتاده ام ..

حرفهایم ته حلقم گیر کرده..

من آنطرف تر افتاده ام ..

من غلط می زنم در یک فنجان

حوصله ام که سر می رود تا ته دنیا می بافم

خیال را ..

احساسم مثل کودکی یک ساله که پیراهنش را نمی خواهد هر روز گریه می کند

قلبم مثل دوست مادرم که در هواپیما به من لیمو شیرین پوست کنده می دهد و من به زور لیمو شیرین را با استرس  تکه تکه در جای جای صندلی یک نفره ام جای می دهم .. می خندد..

کاش خوشه انگوری که چهار سالگی با پدرم روی تخت می خوردیم وقتی که پسرش بودم را بالا بیاورم

نبضم از سکس  9 سالگیم تلو تلو می زند 

من بزرگ بودم یا کوچک می شوم

امروز خدا چقدر قلقلکم می دهد

اینجا یا آنجا

اگر پیدا شدی به من بگو

تا سازهای مخالفشان را کوک کنم

دستهایشان را ببوسم

و طناب های دار را به گردنشان بیاندازم

اگر پیدا شدی به من بگو

تا به ستاره ها بگویم

هر شب برایمان دعا کنند ..

یکی حواس منو پرت کنه لطفا

اونقدر پرت که هیچ سگی نتونه

پیداش کنه و برشگردونه !!!

به قسمت اعتقادی ندارم ،

تقسیمش که می کنم ،

باقیمانده صفر می دهد..."

کنار پنجره

ستاره چشمک می زند

فاصله لبهایم با شیشه کم می شود 

نفس نفس که می زنم

از سر شهوت بخار می کند

لبهایم را که می چسبانم چشمهایم خود به خود بسته می شود...

اگر صدای این تلفن لعنتی بگذارد....

آرامتر ..

آرام تر ...

من جا مانده ام ..

گم شده ام در صدای تنبور دیوانه

جای پاهایت دیگر نیست که جایشان قدم بگذارم

من گمشده ام ..

آرامتر ..

اشک که با  دستانش نواخته می شود

صدا که روی گونه هایم جاری می شود

خدایی که مقابلم روی تخت لم داده است

اینجا نه برزخ است نه بهشت نه جهنم

نه قلیانیست رو برویش نه خبری از هوریان

که رقصان از کنارمان عبور کنند

من اما ادامه نمی دهم

باشد آنجا که دروغگوها رسوا شده اند

در مقابل بت های آدم نمایشان

وقتی که وقتمان تمام می شود

لبخند می زنم..

دست هایم می لرزد

بوی سیب می دهد

وقتی که بغض گلویت را می فشارد یا بقز

چه فرقی می کند دیگر

وقتی خیالی نیست

آنجا که می رود

حتی خدایی نیست

اجبار تمام شد ...

نو تر روشن تر باید زندگی کرد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

توضیحات در پست بعدی ..

۱۷ بهمن ۱۳۸۴ ..

یه همچین روزی من این وبلاگ رو درست کردم و حالا توی همچین روزی یه سری تغییرات به زودی اینجا اعمال می شه و حتی شاید سبک و سیاق نوشته ها هم عوض بشه .. نمی دونم ولی ماها که اسممون رو آدمه همواره در حال تغییر و تحول هستیم ..

ممنون از همه دوستان همراه قدیم و جدید ..

کجا بودم ..

ابتدا یا انتهای جاده ها

در سایه ها

مثل قدم زدن هر روز

خودم بودم و خودم

در تاریکی ــ برخورد نگاهت با نگاهم

تو به چه فکر می کردی ..

خداوندا در کار تو دخالت کردن گناه برایم تعریف شده

آگاه ام از پس همه تجربه ها

اما این حس دیگریست

تو بگو چه بناممش ..

اصلا نمی شود .. شاید هم بشود ..

صدا بود و نگاه بود و نگاه

هیچ نمی دانم نمی توانم .. نمی خواهم که بدانم

اصلا چرا می نویسم .. وقتی هیچ کلمه ای وجود خارجیش را هنوز به من نشان نداده و من گنگ شدم شاید این عشق است شاید نیست

می خواهم .. تو را می خواهم ..

فکر من هرز هرز

مثل علف های سبز

آن دور دست ها 

می رود گاهی

تو بگو اگر خطا می کند ..

نوشتم که بدانم هست

تکرار ــ عشق و انکار

بی دلیل .. با خطا ..

انتظار سخت است .. انتظار تو سخت تر

می گوید: دوستم دارد

می پرسد : دوستم داری ؟‌

می گویم:  نمی دانم

دیگر چیزی نمی گوید .. بغض می کند گاهی

ولی من می بوسمش

از لبهایش تا نوک انگشتان پایش را می بویم !‌

می گوید : عاشقم است

می پرسد : تو چطور ؟

می گویم : نمی دانم . 

سالهاست که دیگر چیزی نمی گوید .. چیزی نمی گوییم .

و من هنوز نمی دانم ..

شاید دروغ گفتن خوب است .. ولی من حتی دروغ هم نمی دانم !

نمی دانم خودم را خواندم یا کتاب را

بیگانه ام ... !!!‌

همانی ام که زندگیش را به عشق یک فنجان  قهوه ترک تلخ

و یک نخ سیگار قبرسی هر روز نفس می کشد ... 

بیگانه ای !؟

بیا با هم تنفس کنیم ..

دود کنیم .. عشق را هوس کنیم ..

ابتدا :

شب که می شود می گویند وقت خواب است همه می خوابند ولی من نمی دانم چه حسیست ..ساده در شب گم می شوم.

یا تخت یک نفره ام تحملم را ندارد یا شب از خوابیدن من بیزار است شاید هم پنجره اتاق لعنتیم من را به آسمانت گره می زند..

یکی نماز می خواند .. یکی عاشق .. یکی کاسب .. من اما می نویسم..از تو .. از خودم از خودمان ..از روزها می نویسم از روزهایی که گم شده ام ...

شاید درد من ــ درد تو باشد .. شاید نباشد .

۱. بی خوابی  (برای سایه )

بیخواب شده ام !

گوسفندان را یک به یک شمرده ام ..

نوبت ستاره هاست !

آسمان را نگاه می کنم

ستاره ای نیست ... هوا آلوده .. تنفس سخت است ..

من هستم و ماه

تا به حال چند صد هزار باریست که شمرده ام اش ..

صفحه آسمانت را ورق بزن .. بگو باران ببارد .. من دلم ستاره ها را می خواهد ..

۲. تخیل

خودم را در چشمان کسی دیدم که برهنه مقابلم ایستاده بود 

داشتم غرق می شدم در برهنگیش یا در  چشمانش 

نمی دانم ؛

با برهنگیش مقابله کنم یا با غرق شدن در چشمانش ! 

۳. من و خودم !‌

بغض کرده بودم .. کرده ام !‌

حرفی نیست .. صدایی نیست .. دستی نیست .. خدایی نیست !‌

پلک که می زنی !‌

من هستم .. نور شمع .. مدادم .. خودم و باز هم نور شمع !‌

ترجیح داده شده ام

به همانی که تو تقدیرش کردی و ما چه احمقانه صبح  را تا شب درگیرش شده ایم ..

سیگارم .. جان می کند .. انتهایش .. انگشتانم .. رهایش که می کنم .. خود فراموشی است ..

خاموش !‌ خاموش می شوم .. مثل شمع مثل انتهای سیگاری که فراموش می شود .. همین دقیقه ها .. 

تیک : چه باکی است که کلمات را بی علم همانگونه که می خواهی بچرخانی در زمان و مکان ـــ اینها دارایی من است از این همه .. الباقی مال تو .. خدایش !‌عشقش .. حالش ...

فقط

شهوت کلمات را از من نگیر ~

۴. آرزو ها

اینها را قبل از شروع مان آرزو کردم

دو حلقه

یکی در دست تو باشد آن یکی دست من !

جای خالی بین انگشتهایم با انگشتهایت پر شود .. برای همیشه باشد ..

بازی شروع شد .... تمام شد .

من مانده ام !‌

یک آرزو .. یک حلقه .. یک ...

قبل از شروعمان را آرزو می کنم ... ای کاش !‌..... برگردد ......

زمان !‌

۵.آن مرد آمد .. آن مرد بعد از باران آمد .

خواب بودم .. دروغ نه ! .. بیدار بودم !‌

آن مرد آمد  .. اما نه در باران .. بعد از باران آمد

ناله کرد .. وحشت کردم .. آری ترسیدم .. نگاهش نکردم .. به زور خوابیدم .. تصویر رفت .. آن مرد رفت .. آن مرد رفت ... 

۶. آینه

آینه دور است .. خودم را به زور میبینم ... چه برسد به تو ...

انتها :

من با اینها گریستم .. تو لبخند بزن .. بگذار آنها هم بخندند .. بگو بخندند ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بی خوابی ها یک مجموعه بود که یک شبه به وجود آمد حالا با خیال راحت یک مدت نفس می کشم .. این که آدم همیشه از خودش انتظار داشته باشه هم خوبه هم بده ..

ممنون از شهرزاد .. مهناز .. مونولیزا .. پردیس .. من و تو .. و همه دوستان عزیزی که همراهی می کنن .. و ممنون از همه اونهایی که بی نام فحش می نویسن .. و چرندیات می نویسن ..

این صورت استخوانی کار دست من می دهد

.

.

.

.

.

.

.

 آخر ...